Turbo Budda i nowy wspaniały świat

Niezobowiązująca postawa Saula wobec artystycznych kanonów czy warsztatowych reguł jest jednak równoważona przez jego przywiązanie do tradycji malarstwa fowistycznego, a także nieco późniejszych kierunków, jak pop-art czy neoekspresjonizm. Wynika to między innymi z jego edukacyjnych wyborów, ponieważ niezależnie od faktu podjęcia studiów na Wydziale Grafiki, artysta od początku przedkładał wypowiedź malarską nad medium graficzne, inspirując się dokonaniami chociażby Krzysztofa Skarbka. Malarza reprezentującego dawniej nurt Nowych Dzikich, obecnie zaś tworzącego w stylistyce agresywnego pop-artu. Wyraźna estetyczna zbieżność pomiędzy dwoma malarzami jest zakłócana przez improwizowany sposób opracowywania płótna, który stosuje Saul. Malarski idiom młodego artysty dużo bardziej niż u Skarbka ciąży ku fantastyce, baśniowości i komiksowości. Czytelna jest jego fascynacja chimerycznymi światami baśni, językiem filmów klasy B, komiksem z gatunku pulp fiction, malowniczością urban artu, a także kiczem, trashową estetyką, jaskrawością reklam oraz popartową plakatowością.