Postmodernistyczny horror vacui w malarstwie Piotra Saula

„Jeste­śmy opusz­czeni, jak dzieci i doświad­czeni, jak ludzie sta­rzy, jeste­śmy zaja­dli i bru­talni i smutni i powierz­chowni – myślę, że jeste­śmy zgu­bieni” [Erich Maria Rema­rque, Na Zacho­dzie bez zmian]

Tytuł książki Rema­rque’a Na Zacho­dzie bez zmian mani­fe­sto­wał fata­li­styczne prze­świad­cze­nie o przy­zwy­cza­je­niu do wojny i umie­jęt­no­ści przy­sto­so­wa­nia się do warun­ków per­ma­nent­nego zagro­że­nia, okru­cień­stwa i odczło­wie­cze­nia. Świa­dec­twem tego mogą być tek­sty kul­tury wizu­al­nej, obej­mu­jące zarówno antyczne sceny bata­li­styczne, jak i współ­cze­sne foto­gra­fie – two­rzone tele­fo­nami komór­ko­wymi przez uczest­ni­ków dzia­łań wojen­nych.